ZNAJ SWOJE PRAWA

Sprawdź jak anulować mandat

 

Wyrok nakazowy, sprawa w toku


Wyrok nakazowy, a postępowanie sądowe 


Działania Straży Miejskiej/Gminnej mają na celu wspieranie gminnych budżetów, dlatego też strażnicy nie wahają się masowo wystawiać wezwań. Co jednak w wypadku, gdy uchylamy się od odpowiedzi na wezwanie? Zgodnie z artykułem 38 § 2 kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. 

 

Przy pierwszym wysłuchaniu oraz w wypadku, o którym mowa w art. 54 § 7, osoba podejrzana o popełnienie wykroczenia ma obowiązek wskazać adres dla doręczeń w kraju; w razie nieuczynienia tego pismo wysłane pod ostatnio znanym adresem w kraju albo jeżeli adresu tego nie ma, załączone do akt sprawy, uważa się za doręczone, o czym należy ją pouczyć. Pouczenie to odnotowuje się w protokole, o którym mowa w art. 54 § 6, lub w notatce wskazanej w art. 54 § 7”. 

 

Warto w tym przypadku, aby uzyskać lepszą pozycję procesową, wygenerować odpowiedni wniosek z naszej strony. Całkowity brak odpowiedzi na wezwania Straży, pomimo iż są one bezprawne zawsze pogarsza naszą sytuację i prowadzi do braku kontroli nad przebiegiem postępowania. Takie postępowanie może skutkować wydaniem wyroku nakazowego. Wyrok nakazowy wydaje się w postępowaniu uproszczonym, bez udziału stron. W wypadkach o których mowa Straż  występuje w charakterze oskarżyciela publicznego (o czym statuuje niekorzystna dla kierowców uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2014 o sygnaturze I KZP 16/14), a jak dowiedzieliśmy się z poprzednich artykułów, wezwania wysyłane do kierowców mandatami nie są, zatem jako mandatów nie można ich przyjąć, ani też odmówić ich przyjęcia. W konsekwencji, organ nie może złożyć oskarżenia do sądu. Najważniejsze dla wezwanego powinno być zachowanie zdrowego rozsądku i nie odpowiadanie na pisma Straży poprzez wypełnienie formularza przez nią przesłanego.

 

Czym jest wyrok nakazowy?

Czym on jest i jaki skutek ma jego wydanie? Wyrok nakazowy to nic innego jak sądowe orzeczenie skazujące, który powoduje, że zostaliśmy uznani winnymi popełnienia wykroczenia, a na sprzeciw wobec wyroku nakazowego mamy ustawowy 7 dniowy termin zawity, czyli termin, po którego upływie nie można się już odwołać, a przywrócenie tego terminu następuje jedynie w sytuacjach wyjątkowych. Mówi o tym artykuł 506 § 1 kodeksu postępowania karnego, który jest stosowany w związku z art. 94 § 1 kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia:

Oskarżonemu i oskarżycielowi przysługuje prawo wniesienia sprzeciwu do sądu, który wydał wyrok nakazowy, w terminie zawitym 7 dni od doręczenia tego wyroku”.

 

w związku z:

 

Do wyroku nakazowego stosuje się odpowiednio przepisy art. 504 i 505 z wyłączeniem zdania drugiego, a także art. 506 § 1–3, § 5 i 6 Kodeksu postępowania karnego”. 

 

Dlatego ważne jest aby kontrolować korespondencję przychodzącą ze Straży, w celu dochowania odpowiednich terminów, a także w celu szybkiej reakcji w przypadku wydania  wyroku nakazowego. Wyrok nakazowy jest wydawany przez sąd w pierwszej instancji. Wbrew powszechnemu przekonaniu, nie oznacza to jednak, że sprawa jest przegrana. W opisywanych przypadkach wyrok nakazowy może być kwestionowany wtedy, kiedy wezwany odmawia skierowania podejrzenia na inną osobę lub wobec sprawstwa typowego wykroczenia drogowego. W niniejszym artykule poruszone zostaną kwestię dotyczące przypadku pierwszego. Oczywiście na tym etapie warto pamiętać, że sprawa trafia do Sądu i, niezależnie od przytoczonych argumentów prawnych, należy wiedzieć o tym, że zawsze istnieje szansa, że zostanie wydany wyrok na naszą niekorzyść. Jednak przy zastosowaniu formularzy zawartych w naszym generatorze, szansa na taki obrót spraw znacząco się zmniejsza.

 

Sprzeciw wobec wyroku nakazowego

Warto zapamiętać, że sprzeciw wobec wyroku nakazowego, to naturalna i powszechna konsekwencja spraw wywołanych uprzednio wystosowanymi,bezprawnymi wezwaniami, wysyłanymi przez Straż Miejską/Gminną i w konsekwencji wniosku o ukaranie. Składając sprzeciw kierowca niczego nie traci, a w przypadku wydania niekorzystnego wyroku, koszty rosną nieznacznie. Podstawy prawne takiego sprzeciwu znajdują się przede wszystkim w ustawie prawo o ruchu drogowym, a dokładniej w art. 129 ust. 2 oraz 3, które określają zamknięty katalog przedmiotowy spraw, w których Straż może prowadzić postępowanie oraz zamknięty katalog podmiotów, wobec których można prowadzić postępowanie. Szczególnie ważny jest katalog przedmiotowy, zawarty w art. 129 ust. 3 :

 

Kontrola ruchu drogowego w gminach lub miastach, które utworzyły straż gminną (miejską) może być wykonywana przez strażników gminnych (miejskich). 

 

Ust.3

W ramach wykonywania kontroli ruchu drogowego w zakresie, o którym mowa w ust. 2, strażnicy gminni (miejscy) są upoważnieni do: 

1) zatrzymania pojazdu lub jadącego wierzchem, z wyłączeniem pojazdów kierowanych przez osoby, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. b; 

2) sprawdzania dokumentów wymaganych w związku z kierowaniem pojazdem; 

3) używania urządzeń samoczynnie ujawniających i rejestrujących naruszenia przepisów ruchu drogowego przez kierujących pojazdami; 

4) legitymowania uczestnika ruchu i wydawania mu wiążących poleceń, co do sposobu korzystania z drogi lub używania pojazdu; 

5) wydawania poleceń: 

a) osobie, która spowodowała przeszkodę utrudniającą ruch drogowy lub zagrażającą jego bezpieczeństwu, 

b) kontrolowanemu uczestnikowi ruchu - co do sposobu jego zachowania”.

 

Zgodnie z zasadą legalizmu, kompetencji organów państwowych nie można domniemywać, a kompetencje do nakładania sankcji za niewskazanie sprawcy wykroczenia nie są wprost wyrażone w ustawie. Innymi słowy nigdzie w ustawie nie zostało zakreślone uprawnienie do nakładania przez Straż Miejską/Gminną kar pieniężnych za niewskazanie sprawcy wykroczenia. W sprzeciwie ważna jest też kwestia tego, iż wezwanie mandatem nie jest, albowiem wydawane są w sytuacjach, które nie mieszczą się w ramach wskazanych w treści art. 97 § 1 pkt 3  oraz art. 99 kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

 

Art. 97 § 1 pkt 3 kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia:

W postępowaniu mandatowym, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, funkcjonariusz uprawniony do nakładania grzywny w drodze mandatu karnego może ją nałożyć jedynie, gdy: 

1) (..) 

2) (..)

3) stwierdzi popełnienie wykroczenia za pomocą przyrządu kontrolno-pomiarowego lub urządzenia rejestrującego, a sprawca nie został schwytany na gorącym uczynku lub bezpośrednio potem, i nie zachodzi wątpliwość co do sprawcy czynu”. 

 

Art. 99 kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia:

W razie odmowy przyjęcia mandatu karnego lub nieuiszczenia w wyznaczonym terminie grzywny nałożonej mandatem zaocznym, organ, którego funkcjonariusz nałożył grzywnę, występuje do sądu z wnioskiem o ukaranie. We wniosku tym należy zaznaczyć, że obwiniony odmówił przyjęcia mandatu albo nie uiścił grzywny nałożonej mandatem zaocznym, a w miarę możności podać także przyczyny odmowy”.

 

Postępowanie nie zostało umorzone i co dalej?

Jeśli argumenty przedstawione w sprzeciwie, nie trafią na podatny grunt, nie należy tracić nadziei, gdyż sprawa zostaje rozpoznana przez sąd w postępowaniu zwykłym. W takim przypadku możemy zawsze powołać się na dodatkowe argumenty stosując odpowiednie pismo procesowe. Zachęcamy wtedy do kontaktu z nami poprzez formularz kontaktowy.